YER GÖNLÜMÜ YEDİ

Ey sevdiğim benden sonra sana sorarlarsa,

Nasıl yaşadı neler yaptı kime gönül koydu,

Gönlü kırık gitti Yaradan diyeni kim bilir ki,

Öyle bir koydu ki bıraktığı yer gönlünü yedi;

Adalet dedi, adalet uğruna kendini tüketti,

İnsanlık için eridi ölenler için yaşamayı bildi,

Bir yıldız kaydığında arkasından bakar giderdi,

Huzurlu olsa da acılar içinde yüreği eridi;

Dağlar kardeşim der ağaçlara sarılır kalırdı,

Torak gibi merhametli, su gibi azizim derdi,

Kedilerle sevgili tavşanlarla yol giderdi,

Benim atım dediğinde hep rüzgâr gibi eserdi;

Anlatacakları boğazında kalır göz yaşları çağlardı,

Turaç ötüşünde içini dökerdi Yaradana ikindi vakti,

Sazlar ve kamışlar arasından süzülerek gelirdi,

Yüzünü çevirir gökyüzüne dalıp gider transa girerdi;

Yeryüzünde varlığı olan her şeyi sever ayrım bilmezdi,

Gecenin karanlığı çöktüğünde şakırdardı bülbül gibi,

Hakikat yolculuğunda soluksuz kalsa da yorulmazdı,

Ama bir gün öyle yoruldu ki gittiği yoldan geri dönmedi;

Erol KEKEÇ/10.03.2021/00.22