Bizim Orada Havalar Bir Başka İzzet!

İzzet, sen nereden bileceksin gardaş,
Bizim orada bahar bir başka gelir.
Çeltikler göverir suyun yolunda,
Toprak suya değer, içim dirilir.

İncirler sıcağı bekler dalında,
Leylekler yola düşer uzaklardan.
Güneş alçaktan geçer üstümüzden,
Akşam iner usulca pamuk tarlalarından...

İzzet, senin kulağın motor sesinde,
Benim kulağımda kurbağalar öter.
Sen korna sesinden günün saatini bilirsin,
Bizde akşam, cırcır böceğiyle gelir.

Bizim orada akşam başka karşılar yazı,
Sivrisinek üşüşür, serinlik çöker.
Börtü böcek bir ağızdan söze başlar,
Gece, toprağın koynunda türkü söyler...

Sen şehrin gürültüsüne alışmışsın,
Bir ses diner, öteki başlar İzzet.
Benim içimde bir dere akıp durur,
Suyunu duymadıkça kurur da kurur hasret.

Hele bizim Halil Osman yok mu gardaş,
Minderine yan gelmiş, keyfi yerinde.
Sırtında çift yastık, dünya umurunda değil,
Ne telaş var yüzünde ne dert dilinde.

Daha kimleri sayayım sana İzzet,
Her birinin ayrı huyu, ayrı hâli.
Kimi kapı önünde çayını yudumlar,
Kimi akşam serinliğinde anlatır eski günleri.

Bizim orada zaman başka yürür,
Bir selamın hatırı akşama kalır.
Bir tas ayran, bir dilim karpuzla
İnsanın içindeki nice yangın soğur.

Sen diyorsun ki: “Ne var bunda be adam,
Her yerde güneş doğar, her yerde su akar!”
Ah İzzet, sen havadan sudan anlamazsın,
İnsanın memleketi bazen burnunun direğini sızlatır.

Şu boğaz var ya, kalabalıktan kurur,
İnsan içinde insan kendini arar.
Araçlar geçer, kaldırımlar dolar,
Benim içimden bir köy sessizce kalkar.

Bir yanım burada, öte yanım orada,
Gözüm bu caddede, gönlüm çeltikte.
Sen trafik ışığını beklersin İzzet,
Ben leyleklerin dönüşünü beklerim sessizce.

Ah, bizim orada akşam bir başka iner,
Bir duman tüter damların üstünde.
Bir ses gelir uzaklardan, tanıdık, sıcak;
İnsan kendini bulur kendi köyünde.

Şimdi sen yine anlat şehrin havalarını,
Kaç köprü, kaç yol, kaç bina varmış.
Ben sana bir avuç toprak anlatayım,
İçinde çocukluğum, babam, dostlarım kalmış.

İzzet, sen havadan sudan anlamazsın,
Ben de bu şehrin dilini sökemedim.
Sen gürültüye karışıp yoluna gidersin,
Ben memleketi içimden söküp atamadım.

Bizim orada bahar bir başka İzzet,
Bir başka kokar toprak, bir başka eser yel.
Sen şehrin ortasında kaybolup gitmişsin,
Ben gurbetin ortasında köyümü özlerim İzzet...

Erol Kekeç/21.10.2026/Sancaktepe/İST

Abbas Gardaş

 

Abbas gardaş, bırak be gardaş,
Her haksızlığa yanmaya değmez.
Dün alkış tutan, bugün taş atar,
Her dönen yüze kanmaya değmez...

Abbas gardaş, gör şu hâlimizi,
Kim pazara çıkarmış dilimizi?
Dün adalet diye kürsüye çıkan,
Bugün görmez olmuş mazlumu...

Abbas gardaş, öfkelenme hemen,
Her sözün altında bir hakikat arama.
Kimi hak diye bağırır meydanda,
İş kendi çıkarına gelince susar;
Her susana sırdaş olmaya değmez,
Her konuşana inanıp aldanma gardaş...

Abbas gardaş, dünya böyle bir pazar,
Kimi alın teri, kimi umut satar.
Kimi yoksulun son lokmasına göz koyar,
Kimi de kürsüden helallikten bahseder.
Herkesin terazisi kendine dönerse,
Hak arayıp da kapılarda yorulma gardaş...

Abbas gardaş, bir düşün hele,
Kimler hüküm sürdü bu yeryüzünde?
Nice saltanatlar toza karıştı,
Nice zalim unutuldu tarih oldu,
Dünya benim diyen, toprağa girdi;
Değmez bir avuç kefene sığmaya,
Bunca kibir, bunca gösteriş, bunca hırsla!

Abbas gardaş, malına güvenme,
Yığdığın serveti ömrün sanma.
Dün el pençe duran nice insan,
Bugün selam vermez, sakın şaşırma.
Dostluk menfaate bağlanmış ise,
O dostluğu ömür boyu taşımaya değmez.

Abbas gardaş, dinle bir kere,
Dillerde iman var, elde talan.
Mazlumun ahını duymayan,

Hangi duayla bulacak aman?
Allah'ın adını dilinden düşürmeyip
Adaleti kapısından kovana,
İnancını sorsan neye yarar?

Abbas gardaş, kin tutma sakın,
Ömür dediğin bir soluk, o da şu an,
Ama zulme de boyun eğme sakın,
Her suskunluk sığmaz hoşgörü denen söze.
Affetmek başka şey, razı olmak başka;
Haksızlığa sakın ortak olma ha,
Vicdanı susturup rahat uyumaya gelmez bu dünya...

Abbas gardaş, insan insandır,
Ne makamı ölçüdür ne de malı.
Birinin gözünde yaş dururken,
Ötekinin kahkahası neye yarar?
Bir lokma ekmeği bölüşemeyen,
Dünyanın tapusunu alsa ne çıkar?
İnsanı insandan üstün tutma değmez gardaş...

Abbas gardaş, bak şu gökyüzüne,
Güneş kimseye sorar mı doğarken?
Irmak suyu ayırır mı insanı,
Toprak seçer mi üstünde yatanı?
Madem hepimiz misafiriz burada,
Birbirimizin yurdunu  değer mi dar etmeye ,

Bir karıncayı bile sakın ezme gardaş....

Abbas gardaş, hayale dalma,
Dünya dediğin geçici bir durak.
Ne dün elindeydi ne yarın senin,
Bugün de avucunda durmaz bir yaprak.
Gönlünü eşyaya zincirleme,
Bir avuç toprak için ömür tüketmeye değer mi,
Geçici olan uğruna hakikati yetim bırakma gardaş.

Abbas gardaş, her şeyi çözemezsin,
Her yaranın merhemi sende bulunmaz.
Dünyanın yükünü omzuna alsan,
Bir ömrün içine bütün ömür sığmaz.
Lakin elin erdiği yerde zulme dur de,
Sonra da gücün yetmedi diye kendini yeme;
İnsan olmaya gücün yeter,
İnsanlıktan vazgeçmeye değmez.

Abbas gardaş, yolcu yolundadır,
Azığı vicdanı, yoldaşı hak olsun.
Ne servet götürür ne şöhret kalır,
Varsın ardından bir güzel söz kalsın.
Bir yetimin yüzü gülsün seninle,
Bir mazlumun yükü hafiflesin elinle;
İyiliği yarına bırakmaya değmez,
Çünkü yarın dediğin, belki de gelmez.

Abbas gardaş, son sözüm sana:
Dünya uğruna kendini harcama.
Ne her yalana kan ne her zulmü sineye çek,
Ne de öfkenle kendi yüreğini yak.
Hak bildiğin yolda dimdik dur ama
Geçici heveslere ömrünü verme.
Bu dünya kalıcı değil, doğru;
Lakin insanlığın hakkını da yeme.

Abbas gardaş, unutma bunu:
Dünya bir sınavdır, saltanat değil.
İnsan gider, yaptığı kalır;
Gerisi bir avuç toprak, bir avuç kül.
Ne zalim olmaya değecek kadar kalıcı,
Ne de susup boyun eğecek kadar önemsiz
Gardaş …
Bir insanın hakkını yemeye değmez! Bu dünya...

Erol Kekeç/25.10.2026/Sancaktepe/İST

Memleketin Ayarı Kaçmış, Terazisi Şaşmış

 

Bir yönetici kürsüden, "Halk için geldim," dedi,
Halk kapısına varınca, "Vaktim yok," diye ekledi.
Bir ihtiyar seslendi: "Madem halktır gayeniz,
Halkı görmeden nasıl bilirsiniz derdini siz?"

"Memleketi kalkındırdık," dedi, açtı raporu;
Pazara giden anladı kalkınmanın doğrusunu.
Kâğıtta her şey ucuzdu, rakamlar pek güzeldi;
Yalnız halkın cüzdanı bu hesaba yetişemedi.

Bir bey dedi: "Benim sözüm daima doğrudur."
Bir bilge sordu: "Öyleyse yanlışın kimden olur?"
Bey cevap veremedi, çevresine göz gezdirdi;
Suçu söyleyen dilini, övgü söyleyen elini seçti.

"Adalet herkese eşit," dedi kürsüde hâkim;
Güçlüye ayrı kapı açtı, zayıfa ayrı hüküm.
Bir yurttaş sordu: "Ölçünüz nedir, efendim?"
"Kanun," dedi hâkim; "Peki, herkese mi?" Sustu hâkim.

Bir din adamı halka, "Gösterişten uzak durun," dedi;
Kendi adını her duvara, her kürsüye yazdırdı.
Bir çocuk sordu: "Hocam, tevazu böyle mi olur?"
Adam sustu; çünkü çocuk, alkıştan daha doğruydu.

Bir müdür, "Liyakat esastır," diye nutuk attı;
İşe alırken önce adayın kime yakın baktı.
Diploması tam olan kapıda bekletildi;
Torpili olanın eksiği, "tecrübe" diye geçildi.

Bir tilki kümese girip, "Size dost olmaya geldim," dedi;
Tavuklar sordu: "Peki, dişlerin niçin böyle keskin?"
Tilki gülümsedi: "Dostluğun usulü böyledir."
Horoz dedi: "Dostluk buysa, düşmanlık nasıl şeydir?"

Bir bey, "Eleştiri nimettir," diye halka seslendi;
İlk eleştiren çıkınca adamı düşman belledi.
"Beni uyaran dostumdur," sözü dilinde kaldı;
Dost ararken kendisine yalnız alkış buldu.

Bir gün bir vezire sordular: "Başarınızın sırrı ne?"
"Yanımda hep doğru söyleyen insanlar var," dedi.
"Peki, hiç yanlışınızı söyleyen oldu mu?"
Vezir düşündü: "Hayır; demek ki hiç yanlışım yok!"

Bir memleketin hâlini anlamak isteyen varsa
Makam sahiplerinin sözünden önce pazara baksın.
Adaletin değerini kürsüdeki nutuk değil,
Hakkını arayan yoksulun gördüğü muamele anlatsın.

Ey makam sahibi, şu gerçeği unutma:
Seni yükselten koltuk, seni haklı çıkarmaz.
Bugün önünde eğilen, gücünden çekiniyor olabilir;
İnsanların susması, sana inandıkları anlamına gelmez.

Makamın vardır, ömrü vardır; ikisi de geçicidir.
Gerçek hizmetin hesabı, seçim günüyle bitmez.
İnsan gider, geride yaptığı iş kalır;
Adı övgüyle anılır ya da bir yanlışla hatırlanır.

Ben sorarım: Bir ülkede kimdir gerçekten büyük?
Kendini öven mi, yoksa halkın yükünü hafifleten mi?
Sözüyle herkese doğruluk öğreten mi,
Yoksa kendi çıkarına dokununca susan mı?

Öyleyse gelin, sözü işin terazisine koyalım;
Önce kendi payımıza düşen yanlışı da sorgulayalım.
Çünkü hakikat, yalnız başkasına tuttuğumuz ışık değil;
Kendi karanlığımızı görmeye razı olduğumuzda başlar.

Erol Kekeç/20.10.2026/Sancaktepe/İST

KIŞA YAKIN BİR BAHARDAYIZ

Kışa yakın bir bahardayız,

Kim bilir belki son bahardayız,

Gönül yorgun, yollar karanlıktayız,

Vakit geçer, biz de geçeriz.

Dallar yeşil, yaprakta hüzün,

Gülün içinde saklıdır güzün,

Dün dediğin ne kadar uzun,

Bir bakarsın bugün de biter.

Bir sabah açılır güller dalında,

Bir akşam sararır ömrün yolunda,

İnsan kendini ararken sonunda,

Aradığı kendisi karşısına çıkar.

Ne mal kalacak ne makam bize,

Ne ün yetişecek son nefese,

Bir iyilik yeter insanım diyene,

Gerisi rüzgârda savrulur gider.

Nice baharlar gördü şu gönül,

Nice kışlar geçti ömrüm oldu delik deşik,

Her gelen gün biraz daha ölür dirilir,

Her giden gün biraz daha susarak gider,

Bir kuş konar eski pencereme,

Bir türkü düşer yorgun dilime,

Hayat dediğin kısa bir hece,

Söylenir, susar, ardından gider.

Dünya döner, insan değişir,

Kimi çoğalır, kimi eksilir,

Hakikatin önünde eğilir,

Başını eğmeyen ömrü ne bilir?

Gönül kırma, dünya konak yeri,

Bir gün susar insanın sözleri,

Toprağa emanet olur gözleri,

Geride yalnız yaptığı kalır.

Kışa yakın bir bahardayız,

Kim bilir belki son bahardayız,

Bir nefeslik ömrün içindeyiz,

Sevelim, sarılalım, geç kalabiliriz....

Erol Kekeç/03.10.2026/Sancaktepe/İST

KALKAN

 

Vatan dedin, bayrak dedin,
Ezan dedin, Hak'tan dedin,
Millet sana hesap sordu,
Sen yine de nutuk dedin.

Devlet dedin, millet dedin,
Her kürsüde rahmet dedin,
Sofrasında ekmek yoksa,
Hangi derde çare dedin?

Bayrak bizim, ezan bizim,
Vatan bizim, iman bizim,
Kimsenin malı değildir
Bu mukaddes değerlerimiz.

Sen bunları kalkan ettin,
Eleştirene duvar ördün,
Seni değil sözünü soran
Vatandaşa sırtını döndün.

Bir yanda saray ışırken,
Bir yanda pazar karardı,
Kimi sofrayı donatırken,
Kimin tenceresi daraldı?

“Sabrediniz” dedin halka,
“Şükrediniz” dedin halka,
Şükür başka, kul hakkı başka,
Bunu kim anlatsın sana?

Din, Allah'ın emaneti,
Siyasetin ganimeti değil,
Ezan göğe yükselirken
Kul hakkına perde değil.

Bayrak gökte dalgalanır,
Millet yerde hesaplanır;
Bayrağı en çok sallayanın
Hakkı kimden sorulacak?

Vatan yalnız harita değil,
Vatan yalnız sınır değil,
İşsiz gencin umududur,
Vatan yalnız slogan değil.

Devlet yalnız bina değil,
Devlet yalnız makam değil,
Garibin hakkını korumak,
Devlet olmanın özüdür.

Bir makamda yıllar geçer,
Her iktidar gelir geçer,
Koltuk sana “ebedîyim” der,
Tarih gelir hesabı seçer.

Kimi susar, kimi bakar,
Kimi menfaatten saklar,
Gücü elinde tutanların
Etrafında dalkavuklar.

Göz göre göre susanlara,
Güç görünce pusana da,
Millet bir gün şunu sorar:
“Siz kimin hesabındaydınız?”

Birileri mal mülk toplarken,
Birileri ihale beklerken,
Yoksulun hakkı konuşulmaz,
Din niçin hep öne sürülür?

Ezanı susturmak başka şey,
Ezanla susmak başka şey;
Ezan okunurken haksızlığa
Sessiz kalmak başka şey.

Allah'ı anmak kolay iştir,
Hakkı gözetmek ağır iştir;
Diline “Hak” alıp da zulme
Bakmak nasıl iman iştir?

Kur'an elde, dilde dua,
Vicdan susmuşsa ne fayda?
Yetimin hakkı sorulurken
Neden iner gözler yere?

Vatan diye bağırmak kolay,
Vatan için dürüst olmak zor;
Millet diye kürsü kurmak kolay,
Milletin hakkını vermek zor.

Çeyrek asır uzun zamandır,
Her devir kendi sınavıdır;
Başarıyı anlatmak kolay,
Asıl hesap hesap günüdür.

Bugün alkış tutan çok olur,
Güç sahibine dost da çok olur;
Fakat tarih susmaz kardeşim,
Her devrin bir defteri olur.

Ne bayrak suçludur burada,
Ne ezan, ne vatan, ne devlet;
Suç varsa onu işleyendedir,
Kutsal olan bunlar değil mi emanet?

Öyleyse bırak kalkanları,
Bırak süslü sloganları;
Millet artık sözden önce
Görmek ister hesapları.

Çünkü vatan satılık değil,
Bayrak kimsenin malı değil,
Ezan siyasetin aracı değil,
Din iktidarın kalkanı değil.

Hakikat bir gün kapı çalar,
Kim ne yaptı ortaya çıkar;
Koltuk gider, alkış diner,
Geride yalnız insan kalır.

Erol Kekeç/26.09.2026/Sancaktepe/İST

TOK MİDELER, AÇ VİCDANLAR

 

Dediler ki:

"Onlar yiyeceğine biz yiyelim!"

Dedim ki:

Buyurun yiyin efendiler,
Yiyin de görün bakalım,
Mideyle vicdanın kavgasında
Hangisi galip çıkacak?

Yiyin;
Milletin nasibini,
Yetimin ekmeğini,
Fakirin umudunu,
Emeklinin ömrünü,
İşçinin alın terini...

Nasıl olsa sofranız geniş,
Çatalınız uzun,
İştahınız hudutsuz!

Lakin şaştığım şudur:
Bunca lokmayı yuttunuz da
Bir zerre insanlığı niçin yutamadınız?

Kimi makamıyla övünür,
Kimi servetiyle.
Sorsan hepsi memleket sevdalısıdır,
Ama memleket nedense
Sevildikçe biraz daha fakirleşir.

Ne garip zamanlara kaldık!

Hırsız kilidi beğenmiyor,
Yalancı aynaya kızıyor,
Hak yiyenler ise
Kendilerini fazilet timsali sanıyor.

Bir zamanlar utanmak vardı,
Şimdi utanana acıyorlar.
Bir zamanlar doğruluk vardı,
Şimdi doğrulara yol soruyorlar.

Asalet dedikleri şeyi de
Yanlış anlamışlar efendim.

Asalet;
Başkalarının payını kapmak değil,
Kendi payına razı olabilmektir.

Asalet;
Kalabalıklar önünde nutuk atmak değil,
Kimse görmezken de dürüst kalabilmektir.

Asalet;
Kürsüye çıkmak değil,
Vicdanın huzurunda ayakta durabilmektir.

Lakin bunlar,
Asaleti armada,
Şerefi etikette,
Haysiyeti kartvizitte aramışlar.

Buldukları ise
Koskoca bir boşluk olmuş.

Ey "Onlar yiyeceğine ben yiyeyim" diyenler!

Bir gün gelir,
Saltanat biter,
Masa dağılır,
Defter açılır.

O gün ne unvan konuşur,
Ne para,
Ne de alkış.

O gün yalnızca şu soru sorulur:

"Senin olmayanı neden aldın?"

İşte bütün mahkeme budur.

Ve bütün savunmaların sustuğu yerde
Bir yetimin ahı konuşur.

Ben ise
Kuru ekmeğin yanında kalırım,
Yeter ki içinde haram olmasın.

Çünkü insanın cebini dolduran çok şey vardır;
Ama insanın yüzünü ak eden
Yalnızca hak yememiş olmaktır.

Gerisi gürültüdür efendim...

Gerisi,
Tok midelerin aç vicdanlarından yükselen
Koca bir gürültü...

Erol Kekeç/19.06.2026/Sancaktepe/İST

Zamanın Zehrinde

 

Yâr, uçurum kıyısında durmuş da gülüyor,

Altında karanlık, üstünde gece büyüyor,
Canavardan medet umar hale gelmiş insan,
Kendi yarasını açıp yine kendisi oyuyor;

Çıldırmış zamanın akrep yelkovanı,
Birbirini kovalar durur deli divane,
Saatler yorulmuş, ömür nefes nefese,
İnsan yetişemiyor kendi viranesine;

Bir yanda umut diye uzanan sahte eller,
Bir yanda içimizi kemiren sessiz keder,
Kime dönsek yüzünde başka bir maske,
Hakikat sus pus olmuş, konuşuyor gölgeler;

Yâr, bu nasıl çağdır böyle?
Merhamet susmuş, vicdan düşmüş çöle,
Kalabalıklar içinde yalnız bırakılmış insan,
Bir damla huzur için sığınıyor hayale;

Akşam olunca şehirler daha da yorulur,
Her pencereye biraz hüzün vurulur,
Kimi sofralarda kahkahalar çoğalırken
Kiminin ocağı sessizce savrulur;

Bir çocuk gözlerinde yarın arıyor,
Bir anne susarak geceyi sarıyor,
Babalar yorgun bir dağ gibi çökmüş,
Hayat insanın içinden bir şeyler çalıyor;

Ve yâr…
En çok da buna yanıyor insan,
Canavarı besleyen yine kendi korkuları,
Sonra dönüp göğe kaldırıyor ellerini,
“Niye karardı bu dünya?” diye ağlıyor;

Oysa dünya hep buydu belki,
Farkı şu:
Eskiden insanın içinde bir kandil vardı,
Şimdi herkes kendi karanlığını taşıyor;

Akrep yelkovanı kovalar durur,
Zaman insanı öğütür usul usul,
Bir gün herkes susar aynı kapıda,
Ne makam kalır ne alkış ne gurur;

Yâr, gönlünü zulmün sofrasına koyma,
Canavardan merhamet umma,
Bir avuç hakikat bazen
Bir ömürlük kalabalıktan daha değerlidir anla;

Çünkü insan dediğin
Bir nefesle gelir gider bu handan,
Geriye yalnızca
Kimin yarasına dokunduğun kalır…

Erol Kekeç/26.05.2026/Sancaktepe/İST

İftarın Hakkı

Denize su dökmek gibi
Tok olana sofra kurmak;
Gösterişin ateşinde
Merhameti kül savurmak.

Şatafatlı masalarda
Nefisler doyurur kendin;
Oysa aç bir çocuğun ahı
Sarsar göğün direklerini.

Altın tabak, gümüş kaşık
Ne anlatır aç gönüle?
Bir lokmanın kıymetini
Sor yetimin titrek eline.

Sokaklarda üşür gece,
Ocaklarda duman yoktur.
Nice evde iftar vakti
Bir hurmaya umut çoktur.

Ey kalbini unutan insan,
İyilik şova dönüşmesin!
Sofran göğe yükselecekse
Mazlumun duasıyla yükselsin.

Yetim gülerse rahmet iner,
Fakir doysa bereket doğar.
Kimsesizin kapısında
En büyük iftar kurulur.

Çünkü hakikat şudur bil:
Rızkın özü paylaşmaktır.
Bir yetimin tebessümü
Bin saraydan daha bahtlıdır.

Ver ki kalbin arınsın biraz,
Ver ki karanlık dağılsın.
Bir lokma bölüşen eller
Yarın cennete yazılsın.

Öyleyse ey gönül sahibi,
Gösterişi bırak bu gece;
Bir fakirin kapısını çal,
Rahmet orada seni bekler.

Bahadır Hataylı/07.03.2026/Sancaktepe/İST

SENEDİ KİM YAZDI?

Dünyaya inerken sanki bir senet imzaladım,
Yük benim sandım önce; meğer bir milletinmiş acım.
Her sabah aynı hesap, her akşam aynı defter:
Borç bitmez, dert eksilmez, söz çok… fakat iş keder.

Sokaklar konuşuyor, ama kimse duymuyor artık,
Çünkü hakikatin sesi, gürültüye yeniliyor artık.
Birileri kürsülerden kader diye anlatırken,
Birileri sofralarda ekmeği bölüyor sessizce.

Yazık ki bu memlekette en ucuz şey insan olmuş,
En pahalı söz ise hakikat olmuş.
Doğruyu söyleyen suçlu sayılırken,
Yanlışın üstüne örtü serilmiş.

Bir avuç kibir, bir memleketin alnına yazı yazmış gibi,
Herkesin yolunu tayin eder gibi,
Herkesin inancını ölçer gibi,
Herkesin vicdanını tartar gibi…

Kim verdi bu yetkiyi?

İnsan dediğin yürür, düşünür, seçer,
Ama burada düşünmek bile suç sayılır bazen.
Bir söz söylersin: “Bu yanlış,” dersin mesela,
Hemen damga hazır: “Düşman!”

Ne kolaymış yaftalamak…
Ne zor ise aynaya bakmak.

Oysa hakikat öyle ucuz değil;
Korkuyla değişmez, baskıyla eğilmez.
Çünkü hakikat bir gün çıkar ortaya,
İster kabul edin ister etmeyin...

Bakın şu memlekete:
Tarlalar suskun, fabrikalar yorgun,
Gençler uzak ufuklara bakıyor;
Çünkü burada umut daralmış...

Ama kürsülerde nutuk bitmiyor.
Söz büyüyor, gerçek küçülüyor.
İnanç dilden düşmüyor ama
Adalet yerde sürünüyor...

İşte asıl felaket burada başlıyor.

Birileri dini bayrak gibi sallıyor,
Ama rüzgârın yönüne göre.
Birileri ahlaktan söz ediyor,
Ama hesap sorulunca susuyor...

Sonra kalkıp diyorlar ki:
“Biz sizin yerinize düşünürüz.”
Hayır!
İnsan aklını kiraya vermez.

Bir milletin evlatları
Bir grubun mülkü değildir.
Çocuklar bir ideolojinin askeri değildir.
Onlar insan olmak için doğar...

Ama siz yolu kapatırsanız,
Nefesi daraltırsanız,
İnancı zorla kalbe yerleştirmeye kalkarsanız,
Ortaya iman değil, isyan çıkar.

Bunu görmek için çok uzağa bakmaya gerek yok.

Dün umutla konuşan gençler
Bugün sessiz.
Dün bu toprağa bağlı olanlar
Bugün gitmeyi düşünüyor.

Bu sadece ekonomik bir yara değil,
Bu ruhun yorulmasıdır.

Ve kimse kusura bakmasın:
Bunun sorumluluğu,
Hakikati bastırıp kendi sözünü kutsal sayanlardadır.

Çünkü insanın onurunu kırarsanız,
Bir süre susar…
Ama bir gün konuşur.

Ve o gün geldiğinde
Ne slogan kalır ne de sahte ihtişam.

İnsan dediğin ot değildir.
Kök salar, düşünür, direnç gösterir.
Bir yere kadar sabreder.

Ama sabır başka, teslimiyet başka.

Sabır hak için beklemektir,
Teslimiyet ise korkunun adıdır.

Bugün bazıları sabrı yanlış anlıyor.
Halkın sessizliğini razılık sanıyor.
Oysa bu sessizlik birikiyor.

Tarih bunu defalarca yazdı.

Bir memleketi ayakta tutan şey
Ne gürültüdür ne gösteri.
Bir memleketi ayakta tutan şey
Adalettir.

Adalet yoksa
Devlet büyür ama toplum küçülür.
Söz artar ama güven azalır.
Din konuşulur ama merhamet kaybolur.

Ve işte o zaman insanlar sorar:
“Bu kadar sözün içinde hakikat nerede?”

Ben de soruyorum.

Eğer adalet yerdeyse,
Eğer insan değersizse,
Eğer gençler umutsuzsa,
Hangi başarıdan söz ediyorsunuz?

Hakikatle yüzleşmek zor iştir, biliyorum.
Ama kaçmak daha büyük bir felakettir.

Çünkü hesap günü var.

Ve bu yalnız ahiretin meselesi değil;
Bu dünyanın da hesabı var.
Toplumlar da hesap sorar.

Bir gün gelir
Herkes yaptığıyla anılır.

O gün ne unvan kurtarır
Ne de kalabalıklar.

İşte o gün
Bu ülkenin insanları şunu hatırlayacak:

Hakikat susturulabilir ama öldürülemez.

Ve o gün geldiğinde
Bugün yüksek sesle konuşanlar değil,
Doğruyu savunanlar hatırlanacak.

Belki biz yorgunuz, doğru.
Belki gerçekten dünyaya gelirken
Bir senede imza attık.

Ama o senedin altında yalnız borç yok.
Bir sorumluluk da var.

İnsan kalma sorumluluğu.

Eğer bunu kaybedersek
Her şeyi kaybederiz.

Ama eğer bunu korursak
Bu memleket yeniden doğrulur.

Çünkü tarih gösterdi:
Bir millet ne zaman insan kalmayı başarırsa,
O zaman ayağa kalkar.

Ve o gün geldiğinde
Kimse kimseye hakikat anlatmak zorunda kalmaz...

Bahadır Hataylı/27.02.2026/Sancaktepe/İST

Toplu Ölüm Töreni

Bir zaman ki
ne ölen bitiyor
ne öldüren yoruluyor,
tabutlar seri üretim,
ağıtlar kopya,
vicdanlar ise stok dışı...

Bir zaman ki
ölüm münferit değil,
örgütlü.
Tetiği çeken parmak yalnız,
ama karar kalabalık.
Hep bir ağızdan
insanlığın toplu ölümü kutlanıyor.

Bilim beyaz önlüğünü çıkarıp
ellerini kana sokuyor,
“Sadece deney” diyor.
Siyaset kürsüden
ölüyü istatistiğe çeviriyor,
“Yan etkiler olabilir” diye
yaşamı dipnota gömüyor...

Din suskun,
suskunluğu fetva kadar ağır.
Tanrı’nın adını dudaklarda tutup
merhameti ceplerde unutanlar,
cenneti vaat ederken
dünyayı cehenneme çeviriyor.

Aklın otoritesi,
paranın iktidarı,
korkunun dili…
Hepsi bir masada
insanı konuşuyorlar,
ama insan masada yok.

Çünkü insan
artık özne değil,
ham madde.
Kimi bomba için,
kimi oy için,
kimi “ilerleme” adına
öğütülüyor...

Ben bunları gördükçe
kendime soruyorum:
İnsanlığımı
hangi sınır kapısında bıraktım?
Hangi sessizlikte
elinden tuttum da
ölüme teslim ettim?

Gözlerim açıkken
kör sayıldım,
itiraz ettikçe
romantik ilan edildim.
Çünkü bu çağda
insan kalmak,
en büyük muhalefet.

Allah’ım…
Bu ne zamandır?
Ölmenin suç,
öldürmenin kariyer olduğu
bu düzen
hangi kitapta yazılı?

Eğer insanlık
toplu halde gömülüyorsa,
mezar taşına şunu yazın:
“Burada herkes haklıydı,
bir tek vicdan yoktu.”

Ve ben…
Bu kalabalık suçta
payımı reddediyorum.
Bari son mısrada
insan kalayım diye
utanıyorum...

Erol Kekeç/15.01.2026 13:43/Sancaktepe/İST

Rüyanın Diliyle Hakikatin Yolu

Bir gece, sessizliğin göğsünde bir çağrı yankılandı:
Bir zamanlar tanıdık bir ses, beni geçmişin eşiğinden çağırıyordu.
“Gel,” diyordu, “gel, konuşmamız gerek…”
Ben de gittim — çünkü insan bazen, kalbinde yarım kalan bölümleri tamamlamak ister.

Ama vardığım yerde, pencerelerde çocuk gözleri vardı;
bakışları masum değildi, sanki birer tuzak kurmuşlardı.
O an anladım: geçmiş, bazen bizi yeniden çağırmaz;
yalnızca bizim hâlâ vazgeçemediğimiz güven duygusunu sınar.

Binaya girdim.
Beni yukarılara çıkarıyorlardı — üç kat yukarı…
Her adımda içimde bir yabancılık büyüyordu.
Yükseliyordum ama ait olmuyordum.
Belki de o merdivenler, başkalarının tasarladığı bir sistemdi;
benim ruhum, o basamaklara sığmıyordu.

Sonra birden bir türkü yankılandı odanın duvarlarında:
“Gömdüm oğul seni toprağa gömdüm…”
O türkü, toprağın altındaki vatanı, evladı, umudu anlatıyordu.
Ben başladım söylemeye;
ardından o, Esat Kabaklı da eşlik etti sesime…
O an anladım ki:
Kayıplarımız, bizi birbirimize değil; hakikate yaklaştırır.

Birden salon kalabalıklaştı, özel davetliler geldi.
Bir alkışın, bir düzenin, bir merasimin kokusu yayıldı havaya.
Ve orada, herkesin baktığı o yerde,
Kardan adam çömelmişti.
Bir güç simgesi, bir otorite imgesi,
şimdi insanın en zayıf hâliyle görünüyordu:
kendine hâkim olamayan bir beden gibi…

Sular aktı, korumalar koşturdu.
Kalabalık sessizdi ama her bakışta bir utanç vardı.
Ben o an başımı çevirdim, valizime yürüdüm.
Valizimden iki kitap aldım,
birkaç kalem seçtim.
Ortadaki bir yere oturdum, sessizce.

O an içimden bir ses,

“Hakikat, kalem tutanların cesaretinde saklıdır.”

Güç geçicidir, itibar yorgun düşer,
ama düşünce — eğer samimi bir kalpten doğmuşsa —
yüzyıllar boyunca yankılanır.

Kardan adam konuşmaya başladı.
Sözcükleri vardı, makamı vardı, kürsüsü vardı.
Ama ben artık onu duymuyordum.
Çünkü sesler kalabalıktı,
ama anlam boşalmıştı.

Ben sadece kitaplarıma baktım.
Birinde “Hakikat”, diğerinde “İnsanlık” yazıyordu.
Kalemlerime baktım; biri siyah, biri beyaz, biri kırmızıydı.
Beyaz kalemle yazmak istedim:
çünkü karanlık çağlarda bile ışığı hatırlatmak gerek.

Sonra anladım:
Bu rüya, bana geçmişin değil, geleceğin dilinde konuşuyordu.
Diyordu ki:

“Sen artık sahnenin izleyicisi değil,
kendi hakikatinin yazıcısısın.”

Artık kalabalıkların arasında değilim,
çünkü kalabalıklar sessizliği çoğaltıyor.
Ben şimdi kalemimle konuşuyorum,
çünkü kalem, en sessiz anda bile adaletin sesi olur...

Ve öğrendim:
Hakikati arayan, önce tuzakları fark eder,
gücü izleyen değil, vicdanını dinleyen olur.
Rüya bittiğinde gözlerim açıktı,
ama yüreğim hâlâ o cümlenin içindeydi:

“Kalemini koru,
çünkü hakikatin unutulduğu çağlarda
kelime, insanlığın son sığınağıdır.”

Erol Kekeç/ 7.11.2025 16:43/Sancaktepe/İST

Solmuş Zamanın Çocukları

Bu şehrin üstüne çöken dumanı bilirsin,
Ben o dumanın altında unutulmuş bir nefes gibiyim.
Yürüyen cesetler arasında,
Gözleri açık ama gönlü kapalı kalabalığın
Sessiz çığlığıyım.

Konuşmayan yüzlerin çarpıştığı sokaklarda
Bir çınar gibi yalnızım.
Köküm toprağa ait,
Ama dallarım göğe sitemli…
Çünkü gök de bana küsmüş gibi,
Yağmuru bile esirger olmuş üstümüzden.

Bu ülke bir ayna artık;
Bakınca kendi çehresini göstermiyor.
Yabancı bir yüz çıkıyor karşına:
Tanıdık değil,
Acıtmaktan başka marifeti olmayan bir yüz.
İnsanlar mı değişti, zaman mı soldu,
Yoksa biz mi yorulduk bu çarkın dişlerinden?

Yollara düşüyorum bazen,
Bir ayak sesi arıyorum kendime benzeyen.
Bulduklarım hep koşuyor—
Ama hedefi olmayan bir koşu bu.
Kendi gölgelerini kovalayanlar,
Gölgesinden bile korkanlar,
Gölgeleriyle sevinenler…
Benim sesim onlara ağır geliyor.

Bir cam kırılıyor her gün içimde,
Kesik kesik düşüncelerim sızıyor.
Sözcükler artık birer ağırlık;
Taşırdıkça batıyorum,
Bıraktıkça çoğalıyorlar.
Hangi acıyı anlatayım?
Gecenin karanlığını mı,
Gündüzün vicdanını mı?

İyilik suskun bir yetim gibi dolaşıyor sokaklarda,
Kötülük ise reklam panolarında,
Gökdelenlerin tepesinde,
Makamlarda, törenlerde, kürsülerde…
El üstünde, baş üstünde.

Her köşe başında bir unutuş var,
Her vitrinde bir yalan asılı.
Parıldayan her şey altın değil,
Ama herkes ışığa koşuyor;
Işığın sahte olduğunu bile bile.

Bir çocuk gördüm geçen gün,
Elinde ekmek değil, telefon taşıyordu.
Gözlerinde oyun değil,
Zamanından çalınmış bir yorgunluk vardı.
Saçlarını okşadım, yüzüme baktı:
“Büyümek zor mu amca?” dedi.
Yutkundum,
“Zor” dedim,
“Çünkü biz senin için koca dünyanın omuzunu çökerttik.”

Kadınlar ağırlaştı acıyla,
Erkekler yorgun düştü yükle,
Gençler hayallerini internete rehin veriyor,
Yaşlılar geçmişin mezar taşlarına tutunuyor
Düşmemek için.
Bu ülke sadece toprak değil,
Bu ülke yaralarıyla konuşan bir beden artık.

Bir sokak lambası sönse
Milletin içi kararacak sanki,
Bir fırın dursa
Ülke aç kalacak gibi.
Dayanıyoruz,
Ama birbirimize değil;
Alışkanlıklara, korkulara, ekmeğin buharına…

Soruyorum bazen:
Hani bizim mertliğimiz,
Hani sözümüzle ağırlık veren dilimiz?
Ne ara yitirdik nezaketi,
Ne ara tutup da fırlattık merhameti?
Bir çukur kazıldı ortasında hayatın,
Herkes birbirini ittirerek düşürmeye çalışıyor içine.
Oysa kurtuluş,
Kenardan uzanacak bir tek eldeydi.
Ama o eller cebinden çıkmıyor artık.

Düşünüyorum…
Belki de en büyük yangın
İtfaiyesi olmayan bir vicdan yangınıdır.
Dumanı insanın içine çöker,
Hangi camı açsan faydasız.

Bir gün bu şehir uyanacak biliyorum,
Çünkü her çürüme kendi çiçeğini de içinde saklar.
Kül, toprağa can olur,
Sessizlik bir gün bağırır,
Yalnızlık bir gün kardeşini bulur.

Ben o günü görür müyüm bilmem,
Ama bu sözler kalır.
Yarın biri okur belki,
Der ki:
“Bu karanlığı biri fark etmişti…
Demek ki biz de fark edebiliriz.”

İşte o umut için yazıyorum bugün,
Zamanın küflü duvarlarına tutunarak.
Ben küskün değilim,
Yalnızca yaralıyım.
Ve her yaralı gibi,
Hâlâ iyileşmek için bir sebep arıyorum.

Belki de sebep sensindir,
Bu satırları okuyan.
Belki de değişimin nefesi
Hâlâ bir yerlerde saklıdır.
Ben kendime söz verdim:
Bu ülke küllerinden de doğrulsa,
Anlatacak bir ses lazımsa
O sesi taşıyacağım.

Çünkü ben,
Bu çağın karanlık odalarında
Tek bir mumun bile
Bir karanlığı yarabildiğine şahit oldum.

Erol Kekeç/04.12.2025/Sancaktepe/İST