Göçmen kuşlar gibi,
Mevsimlik bir ömrü geride bırakıp
Havalanmak istiyor yüreğim,
Henüz solmamış anıların
Kokusu sinmiş ufuklara doğru…
Özlemin közünde pişmiş zamanlar
Çağırıyor beni;
Bir gülüş, bir dokunuş,
Bir daha yaşanmayacak ilkbaharların
Gizli defterinde saklı cümleler gibi…
Tüm mevsimler, tek bir gün gibi
Kayarak geçiyor üzerimden;
Yağmurunu nereye bırakacağını bilmeyen
Bir dolu bulut gibi savruluyorum
Kendi göğümde…
Geceler, ömrüme yeniden can veriyor;
Her sabah başka bir yıldız
Doğuyor gönlümün değişken suruna.
Bir yıldız, sevincin habercisi;
Bir yıldız, hüznün gölgesi…
Ve ben, hem kanat çırpışlarında
Hem de düşüşlerinde hayatın,
Aynı anda yanıp aynı anda serinleyen
Bir göçmen rüya gibi
Sonsuz bir yola yazılıyorum…
Erol Kekeç/12.08.2025 01:07/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder