SOYTARILIĞIN SONU

 Hortum gibi döne döne savururken umutları,

Kızıl çamdan düşen kozalak gibi sert ve katı,

Her söz zehir zemberek neresinden tutasın ki,

Karanlığa methiye söylenirken gidecek baş eğildi;

 

Saklambaç oynar gibi herkes bir karanlığa girdi,

Köşeler tutuldu oyun başladı kaçan kaçana şimdi,

Dağdan gelen ejderha korkusu sanki nefesler kesildi,

Neyin peşinde bunlar atı alan çoktan Üsküdar’ı geçti;

 

Yamyamlar ininde tavşan bir küçük deliğe gizlendi,

Paylaşılmayan hamutları tek tek sayarak belirtti,

Ola ki yamyamlar anlaşamadan birbirini yedi,

Gün doğdu tavşana her şeyi pazarda satışa serdi;

 

Tazı ürker tavşandan ürkekliktir tavşanın sermayesi,

Yırtıcı olsa ne çıkar konuşursa tavşanın genindeki,

Toz duman sarar delikten bir çıkarsa tavşanın kafası,

Tazılar çevirse de deliği bağırmaktır tavşanın hüneri;

 

O delik senin bu delik benim diye geçirmiş ömrünü,

Kazdığı tüneller devrilmiş kararmış tünelin iki ucu,

Çakallar halaya kalkmış sırtlanlar kurmuş pusu,

Böyle gelmiş böyle gider her soytarılığın sonu;

Erol KEKEÇ/13.04.2021/00.02