Bizim Orada Havalar Bir Başka İzzet!

İzzet, sen nereden bileceksin gardaş,
Bizim orada bahar bir başka gelir.
Çeltikler göverir suyun yolunda,
Toprak suya değer, içim dirilir.

İncirler sıcağı bekler dalında,
Leylekler yola düşer uzaklardan.
Güneş alçaktan geçer üstümüzden,
Akşam iner usulca pamuk tarlalarından...

İzzet, senin kulağın motor sesinde,
Benim kulağımda kurbağalar öter.
Sen korna sesinden günün saatini bilirsin,
Bizde akşam, cırcır böceğiyle gelir.

Bizim orada akşam başka karşılar yazı,
Sivrisinek üşüşür, serinlik çöker.
Börtü böcek bir ağızdan söze başlar,
Gece, toprağın koynunda türkü söyler...

Sen şehrin gürültüsüne alışmışsın,
Bir ses diner, öteki başlar İzzet.
Benim içimde bir dere akıp durur,
Suyunu duymadıkça kurur da kurur hasret.

Hele bizim Halil Osman yok mu gardaş,
Minderine yan gelmiş, keyfi yerinde.
Sırtında çift yastık, dünya umurunda değil,
Ne telaş var yüzünde ne dert dilinde.

Daha kimleri sayayım sana İzzet,
Her birinin ayrı huyu, ayrı hâli.
Kimi kapı önünde çayını yudumlar,
Kimi akşam serinliğinde anlatır eski günleri.

Bizim orada zaman başka yürür,
Bir selamın hatırı akşama kalır.
Bir tas ayran, bir dilim karpuzla
İnsanın içindeki nice yangın soğur.

Sen diyorsun ki: “Ne var bunda be adam,
Her yerde güneş doğar, her yerde su akar!”
Ah İzzet, sen havadan sudan anlamazsın,
İnsanın memleketi bazen burnunun direğini sızlatır.

Şu boğaz var ya, kalabalıktan kurur,
İnsan içinde insan kendini arar.
Araçlar geçer, kaldırımlar dolar,
Benim içimden bir köy sessizce kalkar.

Bir yanım burada, öte yanım orada,
Gözüm bu caddede, gönlüm çeltikte.
Sen trafik ışığını beklersin İzzet,
Ben leyleklerin dönüşünü beklerim sessizce.

Ah, bizim orada akşam bir başka iner,
Bir duman tüter damların üstünde.
Bir ses gelir uzaklardan, tanıdık, sıcak;
İnsan kendini bulur kendi köyünde.

Şimdi sen yine anlat şehrin havalarını,
Kaç köprü, kaç yol, kaç bina varmış.
Ben sana bir avuç toprak anlatayım,
İçinde çocukluğum, babam, dostlarım kalmış.

İzzet, sen havadan sudan anlamazsın,
Ben de bu şehrin dilini sökemedim.
Sen gürültüye karışıp yoluna gidersin,
Ben memleketi içimden söküp atamadım.

Bizim orada bahar bir başka İzzet,
Bir başka kokar toprak, bir başka eser yel.
Sen şehrin ortasında kaybolup gitmişsin,
Ben gurbetin ortasında köyümü özlerim İzzet...

Erol Kekeç/21.10.2026/Sancaktepe/İST

Abbas Gardaş

 

Abbas gardaş, bırak be gardaş,
Her haksızlığa yanmaya değmez.
Dün alkış tutan, bugün taş atar,
Her dönen yüze kanmaya değmez...

Abbas gardaş, gör şu hâlimizi,
Kim pazara çıkarmış dilimizi?
Dün adalet diye kürsüye çıkan,
Bugün görmez olmuş mazlumu...

Abbas gardaş, öfkelenme hemen,
Her sözün altında bir hakikat arama.
Kimi hak diye bağırır meydanda,
İş kendi çıkarına gelince susar;
Her susana sırdaş olmaya değmez,
Her konuşana inanıp aldanma gardaş...

Abbas gardaş, dünya böyle bir pazar,
Kimi alın teri, kimi umut satar.
Kimi yoksulun son lokmasına göz koyar,
Kimi de kürsüden helallikten bahseder.
Herkesin terazisi kendine dönerse,
Hak arayıp da kapılarda yorulma gardaş...

Abbas gardaş, bir düşün hele,
Kimler hüküm sürdü bu yeryüzünde?
Nice saltanatlar toza karıştı,
Nice zalim unutuldu tarih oldu,
Dünya benim diyen, toprağa girdi;
Değmez bir avuç kefene sığmaya,
Bunca kibir, bunca gösteriş, bunca hırsla!

Abbas gardaş, malına güvenme,
Yığdığın serveti ömrün sanma.
Dün el pençe duran nice insan,
Bugün selam vermez, sakın şaşırma.
Dostluk menfaate bağlanmış ise,
O dostluğu ömür boyu taşımaya değmez.

Abbas gardaş, dinle bir kere,
Dillerde iman var, elde talan.
Mazlumun ahını duymayan,

Hangi duayla bulacak aman?
Allah'ın adını dilinden düşürmeyip
Adaleti kapısından kovana,
İnancını sorsan neye yarar?

Abbas gardaş, kin tutma sakın,
Ömür dediğin bir soluk, o da şu an,
Ama zulme de boyun eğme sakın,
Her suskunluk sığmaz hoşgörü denen söze.
Affetmek başka şey, razı olmak başka;
Haksızlığa sakın ortak olma ha,
Vicdanı susturup rahat uyumaya gelmez bu dünya...

Abbas gardaş, insan insandır,
Ne makamı ölçüdür ne de malı.
Birinin gözünde yaş dururken,
Ötekinin kahkahası neye yarar?
Bir lokma ekmeği bölüşemeyen,
Dünyanın tapusunu alsa ne çıkar?
İnsanı insandan üstün tutma değmez gardaş...

Abbas gardaş, bak şu gökyüzüne,
Güneş kimseye sorar mı doğarken?
Irmak suyu ayırır mı insanı,
Toprak seçer mi üstünde yatanı?
Madem hepimiz misafiriz burada,
Birbirimizin yurdunu  değer mi dar etmeye ,

Bir karıncayı bile sakın ezme gardaş....

Abbas gardaş, hayale dalma,
Dünya dediğin geçici bir durak.
Ne dün elindeydi ne yarın senin,
Bugün de avucunda durmaz bir yaprak.
Gönlünü eşyaya zincirleme,
Bir avuç toprak için ömür tüketmeye değer mi,
Geçici olan uğruna hakikati yetim bırakma gardaş.

Abbas gardaş, her şeyi çözemezsin,
Her yaranın merhemi sende bulunmaz.
Dünyanın yükünü omzuna alsan,
Bir ömrün içine bütün ömür sığmaz.
Lakin elin erdiği yerde zulme dur de,
Sonra da gücün yetmedi diye kendini yeme;
İnsan olmaya gücün yeter,
İnsanlıktan vazgeçmeye değmez.

Abbas gardaş, yolcu yolundadır,
Azığı vicdanı, yoldaşı hak olsun.
Ne servet götürür ne şöhret kalır,
Varsın ardından bir güzel söz kalsın.
Bir yetimin yüzü gülsün seninle,
Bir mazlumun yükü hafiflesin elinle;
İyiliği yarına bırakmaya değmez,
Çünkü yarın dediğin, belki de gelmez.

Abbas gardaş, son sözüm sana:
Dünya uğruna kendini harcama.
Ne her yalana kan ne her zulmü sineye çek,
Ne de öfkenle kendi yüreğini yak.
Hak bildiğin yolda dimdik dur ama
Geçici heveslere ömrünü verme.
Bu dünya kalıcı değil, doğru;
Lakin insanlığın hakkını da yeme.

Abbas gardaş, unutma bunu:
Dünya bir sınavdır, saltanat değil.
İnsan gider, yaptığı kalır;
Gerisi bir avuç toprak, bir avuç kül.
Ne zalim olmaya değecek kadar kalıcı,
Ne de susup boyun eğecek kadar önemsiz
Gardaş …
Bir insanın hakkını yemeye değmez! Bu dünya...

Erol Kekeç/25.10.2026/Sancaktepe/İST

Memleketin Ayarı Kaçmış, Terazisi Şaşmış

 

Bir yönetici kürsüden, "Halk için geldim," dedi,
Halk kapısına varınca, "Vaktim yok," diye ekledi.
Bir ihtiyar seslendi: "Madem halktır gayeniz,
Halkı görmeden nasıl bilirsiniz derdini siz?"

"Memleketi kalkındırdık," dedi, açtı raporu;
Pazara giden anladı kalkınmanın doğrusunu.
Kâğıtta her şey ucuzdu, rakamlar pek güzeldi;
Yalnız halkın cüzdanı bu hesaba yetişemedi.

Bir bey dedi: "Benim sözüm daima doğrudur."
Bir bilge sordu: "Öyleyse yanlışın kimden olur?"
Bey cevap veremedi, çevresine göz gezdirdi;
Suçu söyleyen dilini, övgü söyleyen elini seçti.

"Adalet herkese eşit," dedi kürsüde hâkim;
Güçlüye ayrı kapı açtı, zayıfa ayrı hüküm.
Bir yurttaş sordu: "Ölçünüz nedir, efendim?"
"Kanun," dedi hâkim; "Peki, herkese mi?" Sustu hâkim.

Bir din adamı halka, "Gösterişten uzak durun," dedi;
Kendi adını her duvara, her kürsüye yazdırdı.
Bir çocuk sordu: "Hocam, tevazu böyle mi olur?"
Adam sustu; çünkü çocuk, alkıştan daha doğruydu.

Bir müdür, "Liyakat esastır," diye nutuk attı;
İşe alırken önce adayın kime yakın baktı.
Diploması tam olan kapıda bekletildi;
Torpili olanın eksiği, "tecrübe" diye geçildi.

Bir tilki kümese girip, "Size dost olmaya geldim," dedi;
Tavuklar sordu: "Peki, dişlerin niçin böyle keskin?"
Tilki gülümsedi: "Dostluğun usulü böyledir."
Horoz dedi: "Dostluk buysa, düşmanlık nasıl şeydir?"

Bir bey, "Eleştiri nimettir," diye halka seslendi;
İlk eleştiren çıkınca adamı düşman belledi.
"Beni uyaran dostumdur," sözü dilinde kaldı;
Dost ararken kendisine yalnız alkış buldu.

Bir gün bir vezire sordular: "Başarınızın sırrı ne?"
"Yanımda hep doğru söyleyen insanlar var," dedi.
"Peki, hiç yanlışınızı söyleyen oldu mu?"
Vezir düşündü: "Hayır; demek ki hiç yanlışım yok!"

Bir memleketin hâlini anlamak isteyen varsa
Makam sahiplerinin sözünden önce pazara baksın.
Adaletin değerini kürsüdeki nutuk değil,
Hakkını arayan yoksulun gördüğü muamele anlatsın.

Ey makam sahibi, şu gerçeği unutma:
Seni yükselten koltuk, seni haklı çıkarmaz.
Bugün önünde eğilen, gücünden çekiniyor olabilir;
İnsanların susması, sana inandıkları anlamına gelmez.

Makamın vardır, ömrü vardır; ikisi de geçicidir.
Gerçek hizmetin hesabı, seçim günüyle bitmez.
İnsan gider, geride yaptığı iş kalır;
Adı övgüyle anılır ya da bir yanlışla hatırlanır.

Ben sorarım: Bir ülkede kimdir gerçekten büyük?
Kendini öven mi, yoksa halkın yükünü hafifleten mi?
Sözüyle herkese doğruluk öğreten mi,
Yoksa kendi çıkarına dokununca susan mı?

Öyleyse gelin, sözü işin terazisine koyalım;
Önce kendi payımıza düşen yanlışı da sorgulayalım.
Çünkü hakikat, yalnız başkasına tuttuğumuz ışık değil;
Kendi karanlığımızı görmeye razı olduğumuzda başlar.

Erol Kekeç/20.10.2026/Sancaktepe/İST

KIŞA YAKIN BİR BAHARDAYIZ

Kışa yakın bir bahardayız,

Kim bilir belki son bahardayız,

Gönül yorgun, yollar karanlıktayız,

Vakit geçer, biz de geçeriz.

Dallar yeşil, yaprakta hüzün,

Gülün içinde saklıdır güzün,

Dün dediğin ne kadar uzun,

Bir bakarsın bugün de biter.

Bir sabah açılır güller dalında,

Bir akşam sararır ömrün yolunda,

İnsan kendini ararken sonunda,

Aradığı kendisi karşısına çıkar.

Ne mal kalacak ne makam bize,

Ne ün yetişecek son nefese,

Bir iyilik yeter insanım diyene,

Gerisi rüzgârda savrulur gider.

Nice baharlar gördü şu gönül,

Nice kışlar geçti ömrüm oldu delik deşik,

Her gelen gün biraz daha ölür dirilir,

Her giden gün biraz daha susarak gider,

Bir kuş konar eski pencereme,

Bir türkü düşer yorgun dilime,

Hayat dediğin kısa bir hece,

Söylenir, susar, ardından gider.

Dünya döner, insan değişir,

Kimi çoğalır, kimi eksilir,

Hakikatin önünde eğilir,

Başını eğmeyen ömrü ne bilir?

Gönül kırma, dünya konak yeri,

Bir gün susar insanın sözleri,

Toprağa emanet olur gözleri,

Geride yalnız yaptığı kalır.

Kışa yakın bir bahardayız,

Kim bilir belki son bahardayız,

Bir nefeslik ömrün içindeyiz,

Sevelim, sarılalım, geç kalabiliriz....

Erol Kekeç/03.10.2026/Sancaktepe/İST