Kışa yakın bir bahardayız,
Kim bilir belki son bahardayız,
Gönül yorgun, yollar karanlıktayız,
Vakit geçer, biz de geçeriz.
Dallar yeşil, yaprakta hüzün,
Gülün içinde saklıdır güzün,
Dün dediğin ne kadar uzun,
Bir bakarsın bugün de biter.
Bir sabah açılır güller dalında,
Bir akşam sararır ömrün yolunda,
İnsan kendini ararken sonunda,
Aradığı kendisi karşısına çıkar.
Ne mal kalacak ne makam bize,
Ne ün yetişecek son nefese,
Bir iyilik yeter insanım diyene,
Gerisi rüzgârda savrulur gider.
Nice baharlar gördü şu gönül,
Nice kışlar geçti ömrüm oldu delik deşik,
Her gelen gün biraz daha ölür dirilir,
Her giden gün biraz daha susarak gider,
Bir kuş konar eski pencereme,
Bir türkü düşer yorgun dilime,
Hayat dediğin kısa bir hece,
Söylenir, susar, ardından gider.
Dünya döner, insan değişir,
Kimi çoğalır, kimi eksilir,
Hakikatin önünde eğilir,
Başını eğmeyen ömrü ne bilir?
Gönül kırma, dünya konak yeri,
Bir gün susar insanın sözleri,
Toprağa emanet olur gözleri,
Geride yalnız yaptığı kalır.
Kışa yakın bir bahardayız,
Kim bilir belki son bahardayız,
Bir nefeslik ömrün içindeyiz,
Sevelim, sarılalım, geç kalabiliriz....
Erol Kekeç/03.10.2026/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder