Abbas Gardaş

 

Abbas gardaş, bırak be gardaş,
Her haksızlığa yanmaya değmez.
Dün alkış tutan, bugün taş atar,
Her dönen yüze kanmaya değmez...

Abbas gardaş, gör şu hâlimizi,
Kim pazara çıkarmış dilimizi?
Dün adalet diye kürsüye çıkan,
Bugün görmez olmuş mazlumu...

Abbas gardaş, öfkelenme hemen,
Her sözün altında bir hakikat arama.
Kimi hak diye bağırır meydanda,
İş kendi çıkarına gelince susar;
Her susana sırdaş olmaya değmez,
Her konuşana inanıp aldanma gardaş...

Abbas gardaş, dünya böyle bir pazar,
Kimi alın teri, kimi umut satar.
Kimi yoksulun son lokmasına göz koyar,
Kimi de kürsüden helallikten bahseder.
Herkesin terazisi kendine dönerse,
Hak arayıp da kapılarda yorulma gardaş...

Abbas gardaş, bir düşün hele,
Kimler hüküm sürdü bu yeryüzünde?
Nice saltanatlar toza karıştı,
Nice zalim unutuldu tarih oldu,
Dünya benim diyen, toprağa girdi;
Değmez bir avuç kefene sığmaya,
Bunca kibir, bunca gösteriş, bunca hırsla!

Abbas gardaş, malına güvenme,
Yığdığın serveti ömrün sanma.
Dün el pençe duran nice insan,
Bugün selam vermez, sakın şaşırma.
Dostluk menfaate bağlanmış ise,
O dostluğu ömür boyu taşımaya değmez.

Abbas gardaş, dinle bir kere,
Dillerde iman var, elde talan.
Mazlumun ahını duymayan,

Hangi duayla bulacak aman?
Allah'ın adını dilinden düşürmeyip
Adaleti kapısından kovana,
İnancını sorsan neye yarar?

Abbas gardaş, kin tutma sakın,
Ömür dediğin bir soluk, o da şu an,
Ama zulme de boyun eğme sakın,
Her suskunluk sığmaz hoşgörü denen söze.
Affetmek başka şey, razı olmak başka;
Haksızlığa sakın ortak olma ha,
Vicdanı susturup rahat uyumaya gelmez bu dünya...

Abbas gardaş, insan insandır,
Ne makamı ölçüdür ne de malı.
Birinin gözünde yaş dururken,
Ötekinin kahkahası neye yarar?
Bir lokma ekmeği bölüşemeyen,
Dünyanın tapusunu alsa ne çıkar?
İnsanı insandan üstün tutma değmez gardaş...

Abbas gardaş, bak şu gökyüzüne,
Güneş kimseye sorar mı doğarken?
Irmak suyu ayırır mı insanı,
Toprak seçer mi üstünde yatanı?
Madem hepimiz misafiriz burada,
Birbirimizin yurdunu  değer mi dar etmeye ,

Bir karıncayı bile sakın ezme gardaş....

Abbas gardaş, hayale dalma,
Dünya dediğin geçici bir durak.
Ne dün elindeydi ne yarın senin,
Bugün de avucunda durmaz bir yaprak.
Gönlünü eşyaya zincirleme,
Bir avuç toprak için ömür tüketmeye değer mi,
Geçici olan uğruna hakikati yetim bırakma gardaş.

Abbas gardaş, her şeyi çözemezsin,
Her yaranın merhemi sende bulunmaz.
Dünyanın yükünü omzuna alsan,
Bir ömrün içine bütün ömür sığmaz.
Lakin elin erdiği yerde zulme dur de,
Sonra da gücün yetmedi diye kendini yeme;
İnsan olmaya gücün yeter,
İnsanlıktan vazgeçmeye değmez.

Abbas gardaş, yolcu yolundadır,
Azığı vicdanı, yoldaşı hak olsun.
Ne servet götürür ne şöhret kalır,
Varsın ardından bir güzel söz kalsın.
Bir yetimin yüzü gülsün seninle,
Bir mazlumun yükü hafiflesin elinle;
İyiliği yarına bırakmaya değmez,
Çünkü yarın dediğin, belki de gelmez.

Abbas gardaş, son sözüm sana:
Dünya uğruna kendini harcama.
Ne her yalana kan ne her zulmü sineye çek,
Ne de öfkenle kendi yüreğini yak.
Hak bildiğin yolda dimdik dur ama
Geçici heveslere ömrünü verme.
Bu dünya kalıcı değil, doğru;
Lakin insanlığın hakkını da yeme.

Abbas gardaş, unutma bunu:
Dünya bir sınavdır, saltanat değil.
İnsan gider, yaptığı kalır;
Gerisi bir avuç toprak, bir avuç kül.
Ne zalim olmaya değecek kadar kalıcı,
Ne de susup boyun eğecek kadar önemsiz
Gardaş …
Bir insanın hakkını yemeye değmez! Bu dünya...

Erol Kekeç/25.10.2026/Sancaktepe/İST