UMUT MU BIRAKMAM SENİ

Umudu zihnimde sakladım yüreğimde büyüttüm,

Ne oldu da zihnime isyan yüreğime kahreyledi;

Ne kadar gece varsa papatya gibi koparıp parçaladım,

İsyanda gözün kaldıysa neden yüreğimi boşa harcadın;

Gün doğarken kucakladım gün batarken bırakmadım,

Havadan mı kaptın bunca nemi hiç mi bana acımadın;

Dön gel sanadır bu sevda bak yüreğim solacak yoksa,

Kar tepelerinden yalın ayak geçerken aşkımda sen vardın;

Boynu kırılası zaman aldatılmış kız gibi bana bakıp ağlarken,

Geride kalan yılları almamı istemiyor sana emanet bu can;

Duvar dibinde unutulmuş çocuk gibi özlemle bekliyorum ben,

Akşama varmadan yetiş dayanamıyor bu can solacak her an;

Istıraplı günleri verdim yele savurdum kalburla taneler kalan,

Toprağa değdi ayaklarım ekelim taneleri sığırcıklar konmadan;

Bir ömür daha gitti yalnızlık mısralarında sözcüklere harf olan,

İnat etme birlikte yazalım bu kitabı herkes okusun umut olsun adı!

Erol KEKEÇ/22.05.2021/19.53