Baba, sen gittin gideli soğudu bu dünya,
Gözlerim ufka bakarken hâlâ seni arar.
Her rüzgâr, bir mektup gibi taşır sana olan sözlerimi,
Gökyüzüne yazdığım özlemim, yıldızlara karışır geceleri.
Bir gün dönersin belki diye beklemek,
Ömrümden ömür alır, her saniye bir asır.
Kimse bilmez yüreğimin ortasında açan boşluğu,
Sadece rüzgâr fısıldar sana yazdığım acıları.
Bir akşamüstü buluşsak, seninle çocukken gezdiğimiz yollarda,
Elini yeniden tutup, güvenini hissetsem avuçlarımda,
Ah bir bilsen, sana dair ne çok şey var anlatacak,
Seninle tamamlanacak cümlelerim var, yarım kalmış.
Geceleri uykuma sızar sessiz özlemin,
Rüyalarımda buluşuruz bazen,
Bazen de hatıraların gelir oturur yanıma,
Yıllar geçse de bu özlem hiç eskimez, hiç solmaz.
Erol Kekeç/27.10.2024/20.00/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder