Bozulan Dünyanın Sessiz Çığlığı

Bir zamanlar saf süt gibi akardı insanlık,
Düşen her damla, temizdi su misali, berrak,
Bir yudum su karıştı, beyazın içinde soldu,
Ve orada başladı insan, kendini unuttuğu yolculukta kayboldu.

Bir söz vardı eskiden,
Dağları bile delerdi hakikatle,
Fakat bir gün yalan düşüverdi dudaklara,
Ve orada bozuldu insan, gerçeğe veda edip yalana sarıldı.

Helal bir lokma, alın teriyle yoğrulmuş,
Lakin haram doldu gözlere,
Doymadı artık mideler, ruhlar aç kaldı,
Ve orada bozuldu insan, kendi vicdanını terk ettiği yerde.

Her şey saf, her şey duruydu eskiden,
Bir bakış, bir dokunuş bile sıcaktı, samimi,
Sonra gölgeler düştü yüreklerin içine,
Ve orada bozuldu insan, sevgiyi unuttuğu anda.

Şimdi ne sözde güven kaldı, ne kalpte inanç,
Bir yudum haram, bir parça yalan,
Yavaşça karardı tüm beyazlar, soldu hayat,
Ve orada bozuldu insan, hakikate sırtını döndüğü an.

Bahadır Hataylı/27.10.2024/Sancaktepe/İST