Canım Dediklerim

 

Yaktılar içimi, fark etmeden,
Gözlerim sessizce kapandı kelimelere,
Bağırmadım, haykırmadım,
Zira bilirdim, yaralayanlar canımdan saydıklarımdı.

Her darbede yutkunarak,
Yüreğimi susturdum,
Ve her suskunlukta biraz daha büyüdü
İçimde sakladığım o yangın.

İki gözümün derinlerine sakladım acıyı,
Bilir miydi kimse?
Hangi söz yetebilirdi anlatmaya,
Can bildiğin, kan saydığın insanın açtığı yarayı?

Ben, bir tek onları incitmemek için,
İncindim her seferinde,
Ve her sessizlikte biraz daha içime çekildim,
Bir masal gibi, ama mutlu sonu olmayan.

Gecenin bir yarısında, yıldızlar sönüp giderken
Tek başıma kalan bir gölge oldum,
Dilimde dökülmeyen kelimeler,
Gözlerimde yanmayan bir ağıt gibi.

Bahadır Hataylı/27.10.2024/Sancaktepe/İst