Boşuna uğraşma çocuk,
Mutluluk bir kuş gibi,
Ne kadar kovalar, ne kadar uzansan,
Avuçlarına sığmaz, kayar gider.
Küçücük ellerinle umudu tutmak,
Gözlerinle hayali yakalamak istersin,
Oysa rüzgârın kanatlarında uçan,
Bir hayaldir bazen, ansızın giden.
Öylece bekle bazen, sessizce,
Belki bir sabah, güneşle gelir,
Belki bir öğlen, gölgene konar,
Belki de akşam, yıldızla iner.
Kovalamakla tutulmaz umut,
Sıkınca avucunda ezilir,
Özgür bırak ki kanat çırpsın,
Belki de bir gün geri gelir.
Sahi çocuk, neyi kovalıyorsun?
Mutluluğu mu, sevgiyi mi, rüzgârı mı?
Hepsi birer kuş misali,
Geleceği varsa konar başına…
Erol Kekeç/11.03.2025/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder