Karanlığın ortasında bir kıvılcımdım,
Cehaletin sofrasında yanmaya niyet ettim,
Sanmıştım ki bilgiyle aydınlanır yolum,
Meğer aşkın kıvılcımıymış önüme dökülen...
Aydınlığa yürürken ateşe bastım,
Yandım, kül oldum,
Külümden bir umut doğar sanmıştım,
Ama karanlık, karanlığı doğuruyordu sadece...
Ne ben kaldım o yolun sonunda,
Ne de benden geriye kalacak bir iz…
Bir fişek bekledim gökyüzünden,
Bir ışık, bir ses, bir “buradayım” diyen,
Ama her yan tuzak, her yandan gelen
Patlayan karanlıklar, mayınlı umutlar...
Bir yorgun savaşçıyım artık,
Kılıcım kırık, kalkanım yok,
Yaralarım konuşuyor ben sustukça,
Anlamı ararken sessizce kanıyorum...
Bir rüzgarın sırtında kaçıyorum şimdi,
Bulutların terkine yatak serdim,
Gökyüzünün merhametine,
Toprağın şefkatine sığınmaya gidiyorum...
Buralarda aşk bile kandırmacaymış,
“Rahatlatmak” adı altında yakıp kül eden,
Ne zaman bir sıcaklık hissetsem
Sonu mutlaka yangın olmuş...
Coğrafyanız karanlık,
Ne ışığı gerçek, ne sesi samimi.
Gönül coğrafyamda her canlının bir yeri var,
Ama sizin haritanızda ben bile fazlayım.
Ey karanlığın dostları,
Işığı unutanlar,
Kendini kutsayıp başkasını harcayanlar,
Ben artık sizinle aynı yolu yürümem...
Elveda size,
Elveda gölgesi olmayan ışıklarınıza,
Elveda taşlaşmış kalplerin şehirlerine.
Ben gidiyorum…
Söz değil, suskunlukla vedalaşıyorum.
Rüzgarla, bir bulutlu günün sabahında
Merhametin toprağına gömülecek
Yeni bir ben doğuracağım...
Bu defa yangın değil,
Sükûnet taşıyacak içim.
Ve yalnızlık değil,
Kendini bulan bir yalnızlıkla saracağım
Gönlümde yer bulan her canı...
Eyvallah size…
Benim yolum aydınlık değil,
Benim yolum anlam…
Ve anlamın haritası
Artık sizin coğrafyanızda çizilmiyor...
Erol Kekeç/10.09.2027/Yenidoğan/Sancaktepe
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder