Azımsanmaz yükler taşıdı omuzlarında,
Nice dağlar devrildi, sessiz fırtınalarda,
Bir ömür verdi kendince çalıp söylerken,
Kendi sesiyle avutuldu, kendiyle gülerken...
Hayat mı?
Bir cambaz gibi, ipe gergin asılmış,
Bir adım umut, bir adım uçurum kalmış.
Dokunmak istedi hayata usulca,
Belki bir acı diner diye…
Ama her dokunuşunda
Bir başka yara açıldı yüreğinde...
Vurdumduymaz sokaklar sustu,
Göz göze gelmedi kimseyle zaman.
Bir yaprak gibi savruldu,
Ne kök vardı tutacak,
Ne rüzgâr esmeden bırakacak...
Bulutlara sarındı sonra,
Yağmur olur dökülürüm belki diye,
Ama hep eksikti,
Hep biraz yarım,
Hep biraz geç kalmış gibi
Bakıyordu aynalara...
Samimiyet miydi eksik olan?
Hayır…
O hep vardı onda.
Ama içtenlik kalabalıkta boğulur bazen,
Yalnızların gürültüsüz çığlığıdır o.
Şimdi,
Bir şarkı daha başlıyor dudaklarında,
Kimi zaman kırık,
Kimi zaman umutla ıslık çalıyor.
Çünkü hayat her şeye rağmen
Bir adım daha yürümekti…
Ve o, hâlâ yürüyor,
Hâlâ seviyor,
Hâlâ şiir yazıyor...
Erol Kekeç/13.05.2025/Ümraniye/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder