Senin adın ya sessizliktir dudaklarda,
Ya yankısı dinmeyen bir çığlık;
Ya gözden kaybolur, silik bir hatıra,
Ya da her köşede varlığın saklı kalır...
Bazen hafif bir rüzgar gibi geçersin,
Ardında yaprak hışırtıları bırakmadan;
Bazen kök salarsın derinlere,
Her nefeste seni solur insan...
Ya hiçbir iz bırakmazsın o yollarda,
Gölgen bile dönüp gitmez ardından;
Ya da her baktığım yerde sen varsın,
Hiç eksilmeyen bir anı, bir fısıltı gibi...
Ya unutulursun, zamansız bir gece gibi,
Bir daha hatırlanmaz eski bir şarkı misali;
Ya da düşer aklıma, en olmadık anda,
Kendi varlığını fısıldar gibi sakince...
Sen ya çiçek açarsın her baharda,
Her yeşerti de biraz seni bulur insan;
Ya da yaprak dökersin usulca,
Ve bilirim ki, gitmek de sana yakışır...
Erol Kekeç/04.11.2024/16.30/Namazgah/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder