Nice zamanlar uykusuz
Gecenin karanlığı üzerimde.
Şafaktan sızan ışıklara,
Yorgunluğumu bırakıyorum.
Ama o da almıyor,
Kırılganlıklarım,
Kendi gövdemde bir fırtına...
Soluksuz bir mücadele bu,
Kendi içimde bir savaş.
Yıkılan kaleler,
Sönmeyen ateşler,
Hiçbiri beni hafifletmiyor.
Kendi gölgemde kaybolmuşum,
Kendi sesimde boğulmuşum...
Her adımda,
Bir başka uçurum.
Her nefeste,
Bir başka yorgunluk.
Ben kime tutunayım?
Bu savaşta,
Kime sığınayım?
Rabbim,
Kendi gökyüzümden düşerken,
Sana açıyorum ellerimi.
Bu yükü hafiflet,
Bu karanlığı dağıt.
Çünkü ben,
Kendi sesimden bile yoruldum...
Erol Kekeç/2024-Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder