Her biri renkli, her biri başka,
Gelip geçti hayatımızdan
Bir yapboz parçası gibi,
Bazısı parlak bir sabah,
Bazısı alacakaranlık akşam,
Her biri ayrı bir iz, ayrı bir desen...
Birinin sesi bahar rüzgarı,
Birinin dokunuşu kışın ayazı,
Birinin bakışı gökyüzünde bir yıldız,
Ötekinin suskunluğu derin bir deniz,
Bir bütün kurarlar içimizde,
Taş taş üstüne koyar, var ederler bizi...
Bazen bir kırık parça olur,
Dizilir yanı başımıza, usulca,
O kopuk yeri yeniden bağlar gibi,
Bir renk, bir desen, bir sıcaklık ekler,
Eksildikçe tamamlar,
Tamamlandıkça anlam bulur bu mozaik...
İşte hayatın resmi böyle yapılır,
Her biri rengini bırakarak geçer içimizden,
Kimini silmeye çalışsak da, kalır izi,
Kimini saklarız ölesiye dek,
Bir gölge gibi yürür yanımızda,
Bu taşlarla yontulur ruhumuzun yapısı...
Ve anlarız bir gün,
Her gelen ve giden,
Her kırık ve sağlam parça,
Yaşamın büyük resmine işlenmiş,
Bizi biz yapan o eşsiz bütünün,
Renkleriyle, desenleriyle parçası olmuş...
Erol Kekeç/Kasım-2024/Namazgah/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder