Görmediğimiz İnsanlık

Karanlık der kimisi, ölmüş insanlık,
Gökyüzünde yıldız mı kalmış, umut mu yok olmuş?
Biz bakmayı bilmez olmuşuz,
Derinlere kök salmış iyiliğin köklerini,
Rüzgar esince savrulur sanmışız...

Oysa insanlık ölmez;
Gözümüzü kapatsak da, yüreğimizden sapsak da,
Bir çocuğun elinde açar tebessüm,
Ya da düşen birine uzanan omuzda,
Sessizce filizlenir sokak köşelerinde...

Evet, belki eskisi gibi görmeyiz,
Küçük bir selamın kıymetini,
Belki unuttuk paylaşmanın türküsünü,
Ama o hâlâ, usul usul bir yerde fısıldar,
Görmeyen gözlere kendini anlatarak...

İyilik tohumdur; ekilmese de yeşerir,
En kurak gönüllere bile sızar bir damla su gibi,
Bir dostun yarasında kanar insanlık,
Kör gözler körleşse de, o hep bizdedir,
Kimi zaman bir omuzda, kimi zaman bir gözyaşında...

O yüzden diyorum sana,
Yok oldu sanma bu kadim iyilik,
Bir parça umut ek her yere,
İnsanlık ölmedi; biz görmez olduk,
Onu yeniden görmek için aç gözlerini,
Ve kendi yüreğinden başla sevmeye...

Bahadır Hataylı/Kasım-2024/Sancaktepe/İST