Biz hep yaralı kuşları sevdik,
Kanatları kırık, umutları solgun,
Her biri acıyla tanışmış,
Uçmayı unutmuş, yolları uzun;
Sevdik, göğsümüzde ısıttık,
Yaralarını sararken kendi yaramızı unuttuk;
Bir kanat çırpışlarında,
Kendi düşlerimizi bulduk...
Biz yaralı kuşları sevdik,
Düşenleri yeniden uçurduk göğe,
İçlerinde saklı özgürlüğü gördük,
Onlar uçtukça biz kaldık yerde...
Ve her biri iyileşince uçup gitti,
Kendi göklerine, kendi ufuklarına.
Biz kalakaldık gökyüzüne bakarken,
Yüreğimizde boşluk, ellerimizde hatıra kaldı;
Bahadır Hataylı/Kassım-2024/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder