Küçücük eller, umut dolu bakışlar,
Birer yıldız gibi karardı sabahlar.
Masum gözlerde dondu gülüşler,
Kırık oyuncaklar, kanlı sokaklar,
Yaralı çocuklar, sessiz feryatlar…
Bir dünya ki zulme susmuş,
Uyan ey Müslüman! Yetmez mi artık bu vurdumduymazlıkla dolmuş?
Siyonist kurşunlar, ateşe vermiş yürekleri,
Bağırıyor gökyüzü, haykırıyor toprak,
Hangi vicdan durabilir bu katliamda sessiz?
Uyan! Bu zulmü gör ve kalk, çünkü bu ateş bizi de saracak.
Bir çocuk daha ölmesin diye,
Bir masum daha solmasın diye,
Direnmek, uyanmak boynumuzun borcu,
Ey ümmet! Bu sessizliği yırt artık, bozguna uğrasın zulmün ordusu!
Kimi zaman bir dua, kimi zaman bir öfke,
Sıkılmış yumruklarımızı kaldırıyoruz semaya,
Mazlumun yanında durmaya söz verdik,
Uyan! Çünkü adalet bizim yegâne silahımız, inanç ve cesaret kalkanımız...
Ve bil ki, mazlumun ahı göklere yükselir,
Bir gün bu zulüm yerle bir olur,
Haksızlık edenler, bu dünyada değilse ahirette hesap verir,
Ey Müslüman! Harekete geç, susma, direniş kalbinin içinde bir nur gibi yeşerir.
Erol Kekeç/Kasım-2024
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder