Diyorlar ki, insanlık öldü,
Oysa biz göremedik onu;
Körleşmiş gözlerimizde saklıydı,
Toz duman içinde kaybolmuş,
İyilik sessizce, usulca,
Bir tohum gibi beklemekteydi.
Görmedik belki, görmeye çalışmadık,
Ama yürekler var hâlâ,
Her adımında iz bırakan,
Bir damla su misali,
Kurak toprağa hayat taşıyan,
Kimi yerde sessiz, kimi yerde çığlık gibi.
Varsın kimileri desin, "İnsanlık bitti,"
Biz ekeceğiz iyiliği inadına,
Bu toprak kurusa bile,
Bilin ki kökler derinlerde saklı,
Sabırla, sevgiyle filizlenecek,
İyilik, çiçek açacak yine bir sabah.
Her bir fidan büyüyecek kalplerimizde,
Aşacak kinleri, öfkeleri,
Güçlü dallar saracak bizi,
Gölgesinde buluşacak insanlık,
Duyacağız birbirimizin nefesini,
Kör değil, görür olacağız yeniden.
İşte o zaman diyeceğiz,
"İnsanlık ölmedi,"
Biz unutmuştuk ona bakmayı,
Şimdi gözlerimizi açıp bakıyoruz,
Toprağa, göğe ve birbirimize,
İyilik ekerken yan yana,
Biz yeniden insanız diyerek, sarılıyoruz hayata.
Erol Kekeç/Kasım-2024/Namazgah/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder