Bir harita değil bu,
Kanla çizilmiş bir kefen…
Toprak değil bu,
Açlığın kemiklere işlediği zindan.
Bir çocuk,
Adı bile unutulmuş belki,
Kendi mezarını kucaklamış,
Sanki toprağı önceden ısıtmak ister gibi…
Gözleri, gökyüzüne değil,
Vicdanını yitirmiş insanlığa bakıyor.
“Görün” diyor,
“Beni,
Kendi ellerinizle aç bıraktığınız beni…”
Kolları dal gibi kurumuş,
Göğsü, çölün çatlakları gibi yarılmış,
Her nefesi,
Bir kıyamet ayeti gibi…
Ama en çok sessizlik yakıyor.
Bombalar kadar öldürücü,
Dünya kadar ağır
Ve Allah kadar şahit…
Ey insan,
Hangi yüzyılda yaşıyorsun ki,
Bir çocuğun mezar taşını
Kalbi atmadan dikiyorsun başucuna?
Ey dünya,
Senin utancını çocuklar taşımaz,
Senin kirini çocukların gözyaşı yıkamaz.
Bunu bil…
Bir gün,
Bu kemikler dirildiğinde,
Bu gözler yeniden baktığında
Ve bu suskun dudaklar konuştuğunda
Sana sadece şunu söyleyecekler:
“Biz açlıktan ölmedik,
Siz insanlıktan öldünüz.”
Erol Kekeç/13.08.2025/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder