Ey insan!
Henüz toprağa inmemiştin,
Henüz nefes almamıştın.
Ruhlar âleminde sana soruldu:
“Ben sizin Rabbiniz değil miyim?”
Ve sen, bütün varlığınla haykırdın:
“Evet, şahidiz!”
Ey insan!
O gün verdiğin sözü unuttun mu?
Kalbine kazınmış o ahdi terk ettin mi?
Dağların bile yüklenemediği emaneti
Sen küçücük bir “evet” ile kabul ettin.
Ey insan!
Senin için hayat kuruldu,
Senin için ölüm yazıldı.
Rabb’in buyurdu:
“O, ölümü ve hayatı yarattı ki
Hanginizin daha güzel amel işlediğini denesin!”
Duydun mu?
Hayat bir imtihandır!
Ölüm bir sınavdır!
Ey insan!
Boşuna gelmedin sen bu dünyaya.
Ne oyun için,
Ne eğlence için,
Ne de heveslerin için!
Sen geldin ki,
Adaleti ayakta tutasın!
Sen geldin ki,
Merhameti kuşanasın!
Sen geldin ki,
Mazlumun duasına cevap olasın!
Ama sen ne yaptın ey insan?
Oyuncaklarınla oyalandın,
Nefsinle sarhoş oldun,
“Benim” dediklerinle gurura boğuldun.
Unuttun!
Ahdini unuttun,
Hesabını unuttun,
Dönüşünü unuttun!
Ey insan!
Kefenin cepsizdir!
Mezarın ışıksızdır!
Ama defterin doludur!
Ve gün gelecek, o defter açılacak.
Ellerin konuşacak,
Ayakların şahitlik edecek,
Ve sana sorulacak:
“Ey kulum, sözünü tuttun mu?”
Ey insan!
Ne malın fayda verecek sana,
Ne evladın, ne dostların!
Şöhretin de bitecek,
Tahtların da yıkılacak.
Sana kalacak olan tek şey,
Amelin olacak!
Ey insan!
Hayret et!
Titreyerek düşün!
Ömrün bir su gibi akıp gidiyor,
Sen hâlâ kıyısında kumla oynuyorsun!
Her gün bir eksilişindir,
Her gece bir yakarıştır.
Her beyazlayan saçın,
Her titreyen adımın,
Ölümünü haber verir sana!
Ey insan!
Uyan artık!
Boş hayatından dön!
Sözünü hatırla!
Rabbinin huzuruna çıkacağını unutma!
Sen Onsuz bir hiçtin,
O’nunla var oldun,
Ve yine O’na döneceksin!
Şimdi sor kendine:
Ey insan, sözünü tuttun mu?
O ilk gün dediğin gibi,
“Evet, şahidim!”
diyebilecek misin?
Erol Kekeç/01.01.2025/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder