Uğruna Yaşanacak Değer

Ey insanoğlu,

Yalnız yaşamak değil sana yaraşan,
Gölgesiz bir yolda, boş bir gökyüzünün altında
Kendi nefesini saymak değildir seni insan kılan.
Hayır!
Seni insan yapan,
Uğruna yaşadığın değerdir.
Omzunda taşıdığın dava,
Kalbinde yanan ateş,
Yatağına uzandığında bile kulaklarında çınlayan çağrıdır...

Kimi, adını bile bilmediği uzak diyarlardaki aç çocuğun duası için yaşar,
Kimi, kendi mahallesindeki tek bir çiçeğin solmaması için.
Ama değersiz yürüyen,
Aslında yürümüyor sürünüyor...

Ey kardeşim,
Bir gün gelir, bütün unvanlar düşer,
Kollarındaki bütün altınlar paslanır,
Bütün saraylar çöker,
Ama kalbinde tuttuğun o değer
Sonsuza dek parlar.

Unutma:
Değersiz bir ömür,
Açık gözlerle yaşanmış uzun bir uykudur.
Ve uykunun sonunda,
Uyandığında, her şeyin çoktan bittiğini fark edersin...

Bu yüzden,
Seçeceğin değer, seni ayakta tutacak.
Fırtınalar vurduğunda, dalgalar omuzlarına çarptığında,
Gözlerini kapattığında sana yol gösterecek.
Bir pusula gibi,
Bir sancağın gölgesi gibi.

Yolun taşlı olabilir,
Kanayan dizlerin olabilir,
Yorgun düşmüş bir ruhun olabilir…
Ama uğruna yaşanacak değerin varsa,
Ayağa kalkarsın,
Her seferinde...

Ve şunu bil ki:
Bütün dünya senden vazgeçse,
O değer seni terk etmez.
Çünkü o, senin içindeki sonsuzluk parçasıdır...

Bu yüzden sor kendine:
“Uğruna yaşadığım değer nedir?”
Eğer cevabın yoksa,
Bugün başla aramaya.
Çünkü değerini bulan insan,
Kendi hayatının anlamını bulur...

Bahadır Hataylı/12.08.2025/Sancaktepe/İST