Ey suskun kalabalıklar,
Bir çocuğun gözlerinden damlayan ölümü görmeden nasıl yaşayabiliyorsunuz?
Daha kaç cenaze taşımalı bu toprak,
Daha kaç kere gömülmeli vicdanlarınızın altına çığlıklar?
Gazze yanarken, Yemen açlıktan kıvranırken
Siz hangi ekran başında tok gözlerle dua pozları veriyorsunuz?
Kudüs taşlanırken
Siz hangi cami avlusunda alışveriş yapıyorsunuz?
Sizin yüzünüzden utandı melekler,
Sizin sessizliğinizden yıkıldı adaletin terazisi.
Zalim alkışlanırken, mazlum yalnız kalırken
Siz hâlâ hangi kurtuluşu bekliyorsunuz?
Allah, bir toplumun değerini o toplumun suskunlarından alır,
Ve siz, değerlerinizi reklama, gösterişe, çıkara kurban ettiniz.
Öyleyse şaşırmayın,
Üzerinizde emanet gibi duran hiçbir iyilik artık sizde kalmayacak!
Çünkü siz,
Müslüman olmanın ahlakını bırakıp,
Müslüman kalmanın fotoğrafına yapıştınız.
İçinizde Kur'an yok,
Dışınızda cami çok!
Zulme karşı sessiz kalan,
Zulümden daha tehlikelidir.
Ve siz, o tehlikenin ta kendisisiniz artık...
Sakın Allah’ın yardımını beklemeyin,
O yardım;
Nefsiyle savaşanlaradır,
Malını değil, canını paylaşanlaradır,
Kayıtsızlığa karşı ayağa kalkanlaradır.
Gazze sizi affetmeyecek,
Yemen sizi affetmeyecek,
Kendi çocuklarınıza bıraktığınız bu utanç sizi affetmeyecek.
Ben affetmeyeceğim!
Bu suskunluğu, bu korkaklığı, bu satın alınmış duaları,
Ben affetmeyeceğim!
Ey dünya!
Ey sessiz çoğunluk!
Bu bir çağrı değil,
Bu bir uyarı değil,
Bu bir son ihtar,
Bu bir ümmetin çöküş ilanıdır!
Gücüm yettiği sürece,
Zalimle yan yana duran her zihniyetin karşısında duracağım.
Benim tarafım bellidir,
Mazlumun alnında bir damla ter varsa,
Ben oradayım.
Ve o ter yere düşmeden,
Bir haykırış daha kopacaktır içimden:
“Yazıklar olsun size!
Hem dünyayı, hem ahireti kaybettiniz!”
Erol Kekeç/07.08.2025/Namazgah/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder