Bir yerden bir yere savruluyor gençlik,
Gökyüzünde yolunu şaşırmış kuşlar gibi...
Bir zamanlar dallarında umut büyüyen ağaçlar,
Şimdi kurumuş, rüzgâra ağlar gibi.
Mevsimler değişti,
Kalplerdeki iklim buz tuttu.
Dostluklar eskidi, sevgiler yıprandı,
Bir zamanlar canla dolu olan sokaklar,
Şimdi sessizliğe kandı.
Uçan kuşlar gibi,
Evlerini, yurtlarını, hayallerini bıraktı çocuklar.
Bir avuç sıcak ekmek, biraz özgürlük için,
Yabancı diyarlara savruldu umutlar.
Öğretilen şarkılar sustu,
İnançlar un ufak oldu parmaklar arasında.
Bir mevsim bitti diye değil,
İçimizdeki bahar unutuldu diye bu hal...
Çünkü,
Bir yerden bir yere uçuyorsa kuşlar,
Sadece mevsim değişmemiştir...
Toprak da değişmiştir,
İnsanlar da...
Ve biz,
Her göçte biraz daha eksildik,
Her vedada biraz daha unuttuk,
Kim olduğumuzu...
Neye inandığımızı...
Ey bu ülkenin yorgun evlatları,
Ey savrulan kuşlar,
Dönün bir gün,
Dönün de yeniden filizlensin
Bu kadim toprağın kökleri!
Erol Kekeç/02.03.2025/Sancaktepe/İST
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder